<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d12937003\x26blogName\x3dMinoes\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLUE\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttps://mienoes.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3dnl_NL\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://mienoes.blogspot.com/\x26vt\x3d1068312443737805648', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Minoes

30 juni 2005

Nieuw stukje

in de bieb.
23:31 | <a href="http://del.icio.us/Minoes/literatuur" rel="tag">literatuur</a> | |

Bijna klaar

Corrected work

Dit en meer heb ik deze week allemaal nagekeken. Morgen nog een klein stapeltje en in het weekend de cijfers invoeren en de rapportcijfers berekenen. Dan zit het echte werk erop. Rapportvergaderingen, rapporten uitdelen en een slotavond is wat mij nog rest volgende week.

En dan? Zeven weken vakantie!!!
20:25 | <a href="http://del.icio.us/Minoes/school" rel="tag">school</a> | |

29 juni 2005

Wat een rust


Mijn pc deed al een aantal weken veel raarder dan normaal. Hij viel nu echt regelmatig uit, wilde slecht opstarten, maakte een rotherrie en de temperatuur liep veel te hard op. Conclusie: er zal wel een koeling kapot zijn. Maar welke?
Nou ja, schroevendraaier gepakt en het ding opengeschroefd. Eerst maar eens de koeling van de voeding bekeken en schoongemaakt. Er zaten daar geen draadjes los en het ding liep niet aan. Dus daarmee was het probleem niet verholpen. Vervolgens de koeling op de processor bekeken. Die zou wel eeens de boosdoener kunnen zijn. Hij was ook wel heel smerig. Misschien was 'ie kapot? Dus een nieuwe gekocht en ge�nstalleerd. Maar daarmee was het probleem maar een beetje verholpen. Toen maar de videokaart eens aan een grondige inspectie onderworpen. Hmm, die koeler was ook erg vies. Met een wattenstokje dat ding ook schoongemaakt. Hij bleek ook wel erg te piepen als ik 'm zo ronddraaide. Maar ja, eens kijken wat er zou gebeuren als ik 'm terugplaatste... En toen gebeurde er nog minder dan voorheen.

Dus ik op mijn fiets gestapt en naar de computerwinkel gegaan. Daar de goedkoopste videokaart uitgezocht (die is toch al wel gauw tig keer beter dan de oude die ik al vijf jaar had) en ge�nstalleerd. En wat een rust heb ik nu! Alleen een zacht gezoem. Ik begin bijna te denken dat er een koude bries langs mijn voeten waait van alle koelers die op volle toeren draaien.
18:29 | <a href="http://del.icio.us/Minoes/overpeinzing" rel="tag">overpeinzing</a> | |

Ontdek je plekje


Op mijn dagelijkse omweg kom ik langs een kinderboerderijtje, midden in de stad. Het ligt verscholen achter een kinderspeelplaats die ook weer een eind van de openbare weg afligt. En die openbare weg is een achterafstraatje. Vandaar dat je 'm niet zo gauw opmerkt. Leuk is dat, dat je zo je stad beter leert kennen.
17:51 | <a href="http://del.icio.us/Minoes/overpeinzing" rel="tag">overpeinzing</a> | |

28 juni 2005

My Omhelsing




Ingrid Jonker (1933-1965) was een Zuid-Afrikaanse dichteres. Zij werd slechts 31 omdat zij op 19 juli 1965, als een negentiende-eeuwse romanheldin, zelfmoord pleegde door haar geliefde zee in te lopen, totdat ze verdonk.

De Andr� in dit gedicht is volgens mij Andr� Brink, de schrijver van o.a. A dry white season, met wie ze een relatie had gehad. In de tijd dat ze met Brink samen was, had ze nog een minnaar en in die tijd heeft ze een abortus ondergaan. Wie de vader was van dit kind, is niet bekend. Brink en Jonker gingen uit elkaar tijdens een rondreis in Europa, omdat Brink er uiteindelijk voor koos naar zijn vrouw terug te gaan.

Toen ik dit gedicht de eerste keer las, dacht ik dat het ging over een vrouw die zwanger was, waarbij omhelzing een eufemisme is voor geslachtsgemeenschap. Gaat dit gedicht over de zwangerschap ten tijde van de relatie van Jonker en Brink?
Maar ja, dan die tweede strofe. Wie is die 'jy'? Is dat Andr�? Of is dat dezelfde als de 'ik' uit de eerste strofe, maar dan gezien door het spiegelbeeld en gaat dit gedicht over iemand die zichzelf omhelst? Ik weet het niet. Het is een gedicht waar ik denk ik wel even over na zal blijven denken.

De gedichten van Ingrid Jonker zijn tijdens de jaren zestig en zeventig niet vaak in druk verschenen. Ze had tijdens de opstand in Sharpeville (1960) openlijk partij gekozen voor de zwarte bevolking en dat beviel de regering niet. Toen er ook nog censuur werd ingesteld en haar vader, met wie ze een heel slechte band hand, hoofd van die censuur werd, werd het helemaal lastig om haar werk verspreid te krijgen.

Ingrid Jonker werd gerehabiliteerd toen Nelson Mandela tijdens zijn presidenti�le inauguratie in 1994 het gedicht 'Die kind is nie dood nie' voordroeg, over de opstand in Sharpeville.

Als je meer wil lezen over Ingrid Jonker, kijk dan eens op bijvoorbeeld deze site.
19:34 | <a href="http://del.icio.us/Minoes/literatuur" rel="tag">literatuur</a> | |

Zelfportret / portret

Voor Dichter op Dinsdag

MY OMHELSING HET MY VERDUBBEL
Vir Andr�

My omhelsing het my verdubbel
my borste roep na mekaar
die twee kopspelende maats
en my hande omsluit my geheime

in 'n kamer ver weg
agter die gestorte herfs
kyk jou o� verdwaas
na die spie�l van jou lyf

Ingrid Jonker

Uit: Versamelde werke. Kaapstad, Johannesburg, Pretoria, 1994.


Ik heb de behoefte om even een toelichting bij dit gedicht te geven. Hans en Mieke zeiden dat je het thema niet al te letterlijk hoefde te nemen. Dat heb ik dus ook niet gedaan. Ik moet er alleen even wat zoekwerk voor doen, dus de toelichting volgt nog.
18:21 | <a href="http://del.icio.us/Minoes/DiDi" rel="tag">DiDi</a>, <a href="http://del.icio.us/Minoes/literatuur" rel="tag">literatuur</a> | |

27 juni 2005

Even afkloppen

Sinds donderdag heeft 'de Joegoslaaf' hier al niet meer geslapen. Donderdag was ook de laatste keer dat ik hem zag. Toen zat hij 's avonds voor de deur te wachten toen ik aankwam. De vriendin met wie ik was meegereden, heeft me aan de andere kant van de flat afgezet, zodat ik via de achterdeur naar binnen kon.

Vandaag heb ik met een buurman staan praten die ook het verhaal van de man heeft aangehoord. Ik gaf hem de info die ik van de politie en de mevrouw van de woningbouw had en er bleken een heleboel dingen niet te kloppen in het verhaal van de man.

Als hij er vanavond toch weer is, ga ik morgen naar de rechtswinkel.
20:32 | <a href="http://del.icio.us/Minoes/overpeinzing" rel="tag">overpeinzing</a> | |

Onderzoekjes

Af en toe kom je online leuke onderzoeken tegen waar je aan mee kan doen. Zoals deze:

Take the MIT Weblog Survey

Of deze:

17:58 | <a href="http://del.icio.us/Minoes/varia" rel="tag">varia</a> | |

Citeren

Anne-Floor schreef net een stukje over het feit dat ze geen Nederlandse gedichten kan onthouden, maar wel Duitse. Bij mij is het minstens zo erg. Hoe vaak het volgende tafereel zich al niet heeft afgespeeld:

Leerling: "Mevrouw, ik heb Het hemelse gerecht van Renate Dorrestein gelezen. Waarover kan ik mijn boekverslag schrijven?"
Ik: "De intertekstualiteit in dat boek is heel belangrijk. Bijvoorbeeld de verwijzing naar Vondels Gijsbrecht van Amstel. De beginregels gaan als volgt: 'Het hemelse gerecht heeft ons ten langen leste, bevrijd van onze ... , en ons benarde veste.'"

En daar sta ik dan weer. Hoe vaak ik die regels ook opzoek, ik onthoud ze niet.*

Of je hebt het met vrienden over muziek. En dan vertel ik weer eens over een mooi stuk dat ik heb gehoord of dat wij spelen. En dan vragen vrienden of ik het wil zingen. Maar nee hoor, ook al hoor ik het deuntje de hele dag in mijn hoofd, het komt niet mijn strot uit.

De enige openingszin uit de Nederlandse literatuur die ik ken is die van Nooit meer slapen: "De portier is een invalide." Maar ja, die is dan ook zo exemplarisch voor de rest van het verhaal, en kort en eenvoudig, dat je hem al bijna niet meer kan vergeten.

* Tegenwoordig probeer ik die regels ook niet meer te citeren, maar geef ik de leerling de opdracht om de Gijsbrecht zelf op te zoeken, onder het mom van 'de Tweede Fase'.
15:10 | <a href="http://del.icio.us/pacetua/literatuur" rel="tag">literatuur</a>, <a href="http://del.icio.us/pacetua/overpeinzing" rel="tag">overpeinzing</a> | |

Flickrmanie

Sinds ik sinds een maand of twee een digitale camera heb, ben ik helemaal verslaafd geraakt aan fotograferen en Flickr. Ondertussen probeer ik mijn vrienden ook op Flickr te krijgen. Dus ik de hele tijd uitnodigingen sturen, erover praten enzovoort. Sommige mensen gaan dan wel op de uitnodiging in, maar kijken een keer naar mijn foto's en dat is het. Anderen gaan niet eens op de uitnodiging in omdat ze bang zijn voor spam. En weer anderen vinden het veel leuker om via MSN of zoiets foto's te delen. Nou, daar doe ik dus weer niet aan mee. Al dat gedoe met een paspoort aanmaken enzo. Maar ja, dat zullen mensen ook wel zeggen over mij en mijn Flickrmanie.
11:09 | | |

26 juni 2005

Uitstapjes

Nog twee weken, en dan... zeven weken vakantie! Ik ga dit jaar (waarschijnlijk) niet het land uit (dat komt deze winter), dus ik wil nou eindelijk eens leuke dingen gaan doen binnen onze landsgrenzen, en eventueel die van onze zuiderburen. Wie heeft er nog idee�n?

Tot nu toe staan op mijn lijstje:
- Amsterdam (o.a. de verbouwing van het Rijksmuseum bekijken)
- Turnhout
- Den Bosch (daar schijnt een Chagall-tentoonstelling te zijn)

Maar daar kan ik geen zeven weken mee vullen.
22:18 | | |

Omleiding

Het is natuurlijk hartstikke vervelend als er een weg is opgebroken en je om moet rijden. Helemaal vervelend wordt het als er op twee plekken op je vaste route aan de weg wordt gewerkt. Dan moet je in de haast een alternatief verzinnen, terwijl je de trein moet halen. Zeker als je, zoals ik, eigenlijk altijd net te laat vertrekt is dat balen. Vandaag was dus zo'n dag.

Maar ik heb er nu ook een voordeel van ontdekt: je komt nog eens in mooie achterafstraten waar je normaal niet komt. Ik heb dus, zeker op de terugweg, weer even kunnen zien dat mijn stad eigenlijk best wel mooi is.
20:51 | | |

Rood

Eindelijk heb ik een dag in de zon doorgebracht. Heerlijk gepicknickt, een beetje rondgewandeld, beetje gekletst, beetje gespeeld met de aanwezige kinderen. En het resultaat mag er zijn: een rood hoofd en twee roodverbrande armen. Maar ja, die worden wel bruin.
20:30 | | |

25 juni 2005

Da's nou service

Twee weken geleden merkte ik dat er een gat zat in de buitenkant van mijn cellokist. Dat hoort niet. De kist was nog maar ruim drie jaar oud en de fabrikant beroept zich erop dat zijn kisten schokbestendig zijn en zoveel kunnen hebben. Dus ik de fabrikant gemaild. Daar hoorde ik niets van.
Na een paar dagen de vioolbouwer waar ik het ding gekocht had gebeld. Die was erg verbaasd, maar zei gelijk dat ze een oplossing gingen zoeken: als de fabrikant geen garantie zou geven, zouden zij (het is een stel, mijn vioolbouwer) dat doen.
Vandaag had ik eindelijk tijd om er naartoe te gaan. Uit de krochten van mijn bureau had ik de aankoopbon weten op te diepen, maar die was niet eens nodig. Er stond al een nieuwe kist klaar die ik mag houden als vervanging en zij handelen het af. Geweldig toch?
14:31 | | |

24 juni 2005

Dit is Chinees voor me

Ik heb al bladmuzioek gezien in allerlei talen, zelfs in het Russisch, dus in het Cyrillische schrift. Meestal kwam ik er dan wel uit. Alleen Hongaars is lastig, maar alle Hongaarse muziek die ik heb, heeft ook een vertaling in een taal die ik wel ken. Dus ik heb er nooit zo'n probleem mee gehad.

Zojuist zat ik door de stapel bladmuziek te bladeren die ik gisteravond voor de Chinareis heb gekregen en toen kwam ik dit tegen:

This is Chinese to me

Hier begrijp ik dus echt niets van. De noten begrijp ik wel (al hadden die ook wel duidelijker genoteerd mogen zijn), maar de titel en aanwijzingen ... al sla je me dood. Nou ja, gelukkig is de dirigent Chinees, dus die zal het wel vertalen.

PS: Ik begrijp alleen niet waarom de afkorting voor Violoncello wel in het Latijnse schrift is genoteerd.
19:50 | | |

Waar een stage al niet goed voor is

Bijvoorbeeld voor het leren omgaan met extreme temperaturen als deze. Sinds ik zeven jaar geleden stage heb gelopen in Zuid-Afrika, pas ik me automatisch aan aan deze temperaturen. Alleen jammer dat de Nederlandse architectuur er niet op berekend is. En dan hoeft er voor mij echt geen airco te zijn, dat was er in Z-A meestal ook niet. Maar wat kleinere ramen en begroeiing rond de gebouwen zou wel heerlijk zijn.
19:18 | | |

Medelijden

Die arme kinderen, moeten ze i.v.m. de proefwerkweek met dit weer een tot drie proefwerken per dag maken. 's Ochtends gaat het nog wel, maar vanaf de tweede ronde (10.15 uur) is het haast niet meer te harden. Kan je nagaan als je op de bovenste verdieping van het gebouw van kwart over een tot kwart over drie een Engelse tekst moet maken. Dan drijf je echt weg. Ik snap niet dat er geen tropenrooster is ingevoerd waarbij we om bijvoorbeeld zeven uur beginnen en dan voor de middag klaar zijn.
19:02 | | |

China, here we come

Joehoe, de voorbereiding voor China is nu echt begonnen. In de kerstvakantie gaat mijn orkest naar Shanghai om daar vijf concerten te geven. Vanavond hadden we de eerste repetitie voor het decemberconcert dat tevens het programma is dat we voor de Chinezen gaan uitvoeren. Het is een genot: de achtste (of vierde zo u wilt) symfonie van Dvor�k. Wat een heerlijke melodie�n, wat een fijn samenspel en wat een geweldige cellopartij. Pittig maar goed te doen, veel melodielijnen, geen al te ingewikkeld telwerk, leuk om te studeren. En iedereen in het orkest wordt er gelukkig van. Nu weet ik weer waarom musiceren zo fijn is.
00:13 | | |

23 juni 2005

Machteloos

Aangezien ik dinsdag niets van de woningbouw hoorde en de man er dinsdagavond weer lag, besloot ik gisteren zelf maar weer te bellen. De 'woningconsulent' die gaat over ons complex was weer niet aanwezig, dus heb ik me maar flink druk lopen maken tegen een collega van haar. Aan het eind van de middag belde de huismeester aan. Hij zei dat hij de man iedere keer verwijdert als hij hem ziet, maar dat hij er niets tegen kan doen verder. Het enige wat hij doet is de politie gek maken. En hij raadde me aan dat ook te doen en hem vooral niet binnen te laten en eventueel via de achterkant naar binnen te gaan. Maar ja, als ik thuiskom wil ik meestal mijn fiets eerst binnenzetten en mijn berging zit aan de voorkant. Daarom vindt de huismeester het zelfs goed als ik dan maar mijn fiets in de hal parkeer, als dat nodig is. Hij zou dit ook tegen mijn buren zeggen.
Maar kennelijk waren die niet allemaal thuis, want gisteravond lag hij weer op de overloop. Dus ik de politie weer gebeld. De telefoniste herkende me zelfs. Omdat het al na tienen was, kon er geen auto vrijgemaakt worden en ze raadde me aan met de wijkagent contact op te nemen. Ze gaf me zelfs haar werktijden.
Dus ik vandaag naar huis geracet na het werk om die agent nog te pakken te krijgen, maar volgens de telefoniste werkte ze niet vandaag. Vreemd.
De mevrouw van de woningbouw stond ook op mijn voicemail, dus die maar teruggebeld. Zij bleek vandaag wel met de wijkagent te hebben gesproken. En er blijkt helemaal niets tegen te doen te zijn. Als de politie hem weghaalt, heeft ze geen reden om hem vast te houden, dus staat hij binnen een uur weer op straat. De woningbouw heeft hem ook duidelijk gemaakt dat hij geen recht heeft op de woning en dat hij zich moet melden bij de daklozenopvang. En de hoofdbewoner zit ergens ondergedoken en het is nog maar de vraag of die juridische stappen wil ondernemen. Het enige wat mijn buren en ik kunnen doen is hem niet binnenlaten. Maar ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want ik neem het toch niet zo graag op tegen een voormalig profbokser. Want dat is hij volgens de mevrouw van de woningbouw.
En het erge is: de man heeft ondertussen ook door dat hij pas moet komen als de huismeester weg is en dat hij moet weggaan voordat die komt.
Ik kan ook geen aangifte doen van overlast, want dat is geen strafbaar feit. Pas wanneer hij mij of een van mijn buren iets fysieks aandoet, en er aangifte wordt gedaan, kan hij opgepakt en vastgehouden worden.
17:18 | | |

22 juni 2005

Zeikerds

Vanmorgen in de intercity van half acht, waar het natuurlijk propvol is met zogenaamde studenten en echte forenzen, zit een aantal mensen opgepropt op twee tegenover elkaar geplaatste banken. Je moet in zo'n trein bij normaal gedrag al je best doen om je buurman of -vrouw niet lastig te vallen. Regelmatig staat echter bij iemand een mp3-speler zo hard aan, dat alle andere reizigers mee kunnen luisteren. Niemand durft er wat van te zeggen, maar vanochtend was er iemand zo dapper:

Man tegen jongen die schuin tegenover hem zit: Mag het geluid wat zachter, want ik kan mijn eigen muziek nauwelijks horen."
Jongen: "Dan zet je je eigen geluid toch harder."
Man: "Dat wil ik niet, jij kan ook beide oordoppen indoen en het geluid zachter zetten."
Vrouw die naast de jongen zit: "Ik heb ook last van jouw geluid."
Jongen: "Willen jullie nou je kop houden, want ik moet leren."
Vrouw: "Dat had je thuis moeten doen."
Jongen: "Zeik niet zo."
Man: "Dan ga ik een conducteur halen."

De man stond op en ging een conducteur zoeken. Na een minuut of tien kwam hij terug, zonder conducteur.

Man: "Je hebt geluk dat er kennelijk geen conducteur op deze trein zit."
Jongen haalt zijn schouders op.

Bij het uitstappen komt jongen een vriendje tegen, tegen wie hij zegt dat andere mensen zulke zeikerds zijn.
16:25 | | |

21 juni 2005

Kwijt

Afgelopen weekend speelde de theatergroep van mijn beste vriendin M. haar jaarlijkse voorstelling. Die groep, Groen Pluche, is zes jaar geleden opgericht als een buurthuisinitiatief, maar is na het eerste jaar zonder het buurthuis doorgegaan. Tot nu toe heeft ze ieder jaar een productie gespeeld, die of bestond uit een al bestaand stuk, of voortkwam uit improvisaties.

Dit jaar was weer gekozen voor improvisaties, nu rond het thema 'verlies'. De aanleiding was dat vorig jaar een van de (beste) spelers tijdens de productie definitief instortte waarna ze een week later begraven is. Het stuk werd in- en uitgeleid door een geluidsopname waarop Rutger Kopland spreekt over het gedicht 'Onder de appelboom'. Vervolgens speelden de negen acteurs een aantal sc�nes over ouder worden, doodgaan, verlies en begraven. De meeste acteurs hadden verschillende rollen.
Ondanks dat het een zwaar thema was, werd alles gebracht met humor. Deels kwam dit door de herkenbaarheid. Bijvoorbeeld als nabestaanden ruzie�n over de begrafenis van een dierbare, of kinderen die hun agenda moeten pakken om tijd te maken voor hun oude vader, of een weduwnaar die bij het graf van zijn overleden vrouw aan haar vertelt dat hij 'kennis heeft' aan een aardige dame uit het bejaardenhuis. Maar dit leidde nooit tot platte humor. Het was juist heel ingetogen.
Het decor bestond uit een aantal banken of lage tafels die op verschillende manieren gebruikt konden worden, van stoel tot grafsteen. De acteurs waren heel eenvoudig gekleed in een zwart pak met overhemd. De enige accessoires waren plastic bloemenkransen, een sjaal, een dichtbundel, agenda's en heel even een paar mobieltjes.

Natuurlijk ben ik een beetje bevooroordeeld omdat mijn vriendin meespeelde, maar het was echt een heel goede voorstelling. Het is ook leuk om te zien hoe het gezelschap de afgelopen jaren is gegroeid, ondanks dat van de leden van het eerste uur nog maar twee acteurs en de regisseur over zijn. Ik verheug me dus al op volgend jaar.
21:41 | | |

Blij

Vandaag heb ik iemand heel blij gemaakt (en zij mij ook). Volgende week woensdag vertel ik meer.
21:40 | | |

Weg

De hele dag heb ik zitten wachten op een telefoontje van de woningbouw, maar niks. Gelukkig waren de slaapspullen van 'de Joegoslaaf' wel weg toen ik thuiskwam en hij lijkt zelf ook verdwenen te zijn.

Update (23.10 uur): niet dus. Ik hoorde hem net weer.
21:13 | | |

Eindeloos

Voor Dichter op Dinsdag

EINDELOOS

Wij die onze eenzaamheid
Droegen als goden,
Wij kunnen minnen
Eindeloos ...

Zie welk een huis ons
Verlangen gebouwd heeft:
Landen en zee�n
Plaveien zijn vloeren,
Zonlicht en maanschijn
Zoldren de kameren,
Achter de sterren
Wijken de tinnen-
Wij kunnen minnen
Eindeloos ...

Lief, dat gij mijn zijt,
Lief, dat ik uw ben,
Wat is het anders
Dan de diep-eerlijke
Grondlooze klaarheid
Onzer onneembaarheid:
't Wolkloos bezinnen
Dat wij beminnen
Eindeloos ... ?

P.C. Boutens

Uit: Vergeten liedjes. Amsterdam, 1990 (1970).
08:29 | | |

20 juni 2005

Buren deel 2

De buurman waar mijn woning aan grenst is een beetje vaag. Al de eerste keer dat ik hem ontmoette, merkte ik dat hij een alcoholprobleem heeft. Maar hij is wel heel aardig, hij zegt vriendelijk goedendag enzo. Toen ik aan het verhuizen was, hielpen hij en zijn vrienden spontaan mee met het vier trappen omhoog sjouwen van dozen en tassen. En ik hoor hem verder nooit.
Sinds een jaar of twee heeft hij een huisgenoot, een Joegoslaaf ofzo. Nu denk je misschien: 'Wat doet dat laatste er toe?' Maar dat hij buitenlander is, is vrij essentieel voor mijn verhaal. Het leek me ook een aardige jongen. Hij deed ten minste altijd vriendelijk tegen me en met mijn buurman leek het ook beter te gaan.

Tot ik een week of twee geleden 's avonds thuiskwam van mijn werk en allemaal houtsplinters op de grond zag liggen en merkte dat er krassen zaten op de voordeur van buurman. Weer een paar dagen later stapte ik 's ochtends naar buiten en zag ik dat de stoeptegels bij onze portiekdeur eruit waren gehaald. Maar ik had niet zoveel tijd om me er druk om te maken en 's avonds lagen de tegels weer op hun plek. Ik vond de hele situatie nog steeds een beetje vreemd, maar bij de buren was niemand thuis.
Vorige week woensdag begon het gedonder echter pas goed. Voor mij dan. Onder het eten koken hoorde ik een hard gebons op de overloop en mijn katten schrokken er zo van dat ze met een hoge rug en dikke staart in de gang stonden. Ik keek door het kijkgaatje en zag dat er iemand die op mijn buurmans huisgenoot leek, op buurmans deur stond te trappen. Aangezien ik het heel raar en een beetje eng vond en er bovendien last van had, heb ik maar 112 gebeld. De politie zou een wagen sturen. Ondertussen ging ik even op het balkon staan en daar hoorde ik van een buurvrouw dat 'de Joegoslaaf' de week ervoor was opgepakt en dat men daarvoor de deur had moeten openbreken en er een ander slot in had moeten zetten. Zij had ook al de huismeester gebeld en die zou de politie alarmeren.
Gelukkig arriveerde die korte tijd daarop en de agenten wisten de man ervan te overtuigen mee te gaan. Maar toen ik de dag daarop 's avonds thuiskwam, zat de goede man buiten te wachten om de portiek binnen te gaan. Ik kon hem er helaas niet van weerhouden om buiten te blijven. Ik wilde geen ruzie met hem en ik ben helaas ook niet sterk genoeg om de deur in zijn gezicht dicht te gooien. 's Avonds laat wam ik terug van orkestrepetitie en toen had hij zich ondertussen neergevleid om de nacht op de overloop door te brengen. Na overleg met mijn broertje, die bij mij logeerde, heb ik de politie maar gebeld. Die zou een wagen sturen en ik zou daarvoor nog wakker blijven. Maar na drie kwartier belde de politie om te zeggen dat ze geen wagen vrij hadden.
De volgende ochtend, op weg naar mijn werk, struikelde ik bijna over de man, maar 's middags was hij weg, alleen zijn kampeerspullen lagen er nog. 's Avonds was hij er weer, maar omdat mijn broertje nog een nacht bleef, voelde ik me niet zo onveilig. Helaas lag hij er zaterdagnacht weer en was ik alleen thuis. Dus maar weer de politie gebeld. Die hadden de hele situatie ook in de computer staan, dus ik hoefde niet veel uit te leggen. De vriendelijke telefoniste zei dat men een wagen zou sturen. Na ongeveer een uur werd ik echter gebeld door de politie die me zei dat ze niks konden doen omdat het een civiele zaak was en dat ik maar naar de woningbouwvereniging moest gaan omdat 'de Joegoslaaf' wel officieel op dat adres woont. Ik zei dat ik het wel raar vond dat de hoofdbuurman ook al dagen niet was thuisgeweest. Maar die blijkt zo bang voor de man te zijn, dat hij ergens anders verblijft. Bovendien is men bezig om de man het land uit te zetten.
Zondagavond en vanochtend weer hetzelfde liedje, maar ja, ik kon pas vandaag bij de woningbouw terecht. En daar ben ik vandaag dus even langsgegaan. Helaas was daar niemand aanwezig die me kon helpen, maar men heeft wel mijn verhaal gehoord. Het bleek dat mijn benedenbuurvrouw ook al had gebeld. Men verwees me dus maar naar de politie. Maar ja, die had me nu juist naar de woningbouw verwezen. Dus dat zei ik natuurlijk.
Ik heb nu de toezegging dat men morgen gaat overleggen met de politie en dat men mij terugbelt. Ik hoop het, want ik begin het echt goed zat te worden. 'De Joegoslaaf' ligt er nu namelijk weer. En het is toch te gek voor woorden dat ik niet eens meer naar beneden durf om een vuilniszak weg te brengen.
22:01 | | |

Zomaar

Sinds kort heb ik een weegschaal voor mensen. En die bevestigt wat ik al vermoedde: ik ben het afgelopen jaar zo'n zes kilo afgevallen! Het is zo'n lekker gevoel: broeken zitten ineens te wijd, shirtjes die de afgelopen twee, drie jaar eigenlijk niet konden, zitten als gegoten. En als ik nu eens een vreetbui heb, voel ik me niet meer schuldig.

Wat ik ervoor heb moeten doen of laten? Twee keer zoveel fietsen per dag (bijna een uur i.p.v. een half uur), geen lift in de school waar ik sinds september werk (maar ook minder trappen) en op de een of andere manier heb ik minder zin om te snoepen. Heerlijk is dit. Ik heb geen abonnement op de sportschool hoeven nemen en me daar tegen mijn zin in naartoe moeten slepen, ik heb niet te vaak 'nee' hoeven zeggen tegen lekkere dingen. Ik denk dat ik die aanschaf van een auto dus voorlopig nog maar uitstel.
18:03 | | |

19 juni 2005

Aangeschoten

Ik weet niet wat er aan de hand was, maar ik was na twee ros� al helemaal aangeschoten, met als gevolg dat ik mijn avond met hoofdpijn in bed heb doorgebracht i.p.v. het nodige nakijkwerk te doen. Fijn. Het hete weer kan het in ieder geval niet zijn geweest, want de hele middag heb ik binnen in een heerlijk koel gebouw doorgebracht.
23:36 | | |

Buren

Ik woon in een portiekflat waaop acht woningen uitkomen. En in die acht woningen wonen dertien heel verschillende mensen. Niemand heeft last van elkaar en als er iets is, kan je het meestal wel zeggen. Met sommige van die buren heb ik echt contact, met andere wissel ik niet meer dan beleefdheden op de gang. Maar nooit is er gedonder. Behalve dan anderhalf jaar geleden, toen een van de flats werd verhuurd aan een stichting die daklozen aan een nieuw leven helpt. Eerst zat er een jongen in die woning die met zijn vrienden op de gang stond te blowen en die mijn buren lastigviel. Na een gezamenlijke actie is hij er toen uitgezet. Daarna kwam er een vrouwtje dat aanvankelijk wat aanpassingsproblemen had, maar nadat we tegen haar hadden gezegd dat het niet zo fijn is als haar bezoek midden in de nacht bij ons aanbelt, hield dat op.
Dat ging een jaar goed, totdat het bellen 's nachts weer begon. Bovendien merkte ik dat de voordeur van de portiek regelmatig gewoon open stond. Ik heb toen een heel aardig briefje aan alle buren geschreven om te vragen of we ervoor konden zorgen dat dat soort dingen niet meer zouden gebeuren. Voor de zekerheid stuurde ik een kopie naar de woningbouwvereniging. En toen waren de poppen aan het dansen. Eerst vertelde de buurvrouw die op de verdieping tussen de voormalig dakloze en mij woont, dat zij vaak last had van de stereo, maar dat ze er niets van durfde te zeggen omdat ze bang was. Zeker omdat ze een baby had.
Vervolgens belde de woningbouwvereniging om te zeggen dat ze de brief hadden ontvangen en of ik contactpersoon wilde zijn namens de portiek. En of ik alles wat er gebeurde met betrekking tot eerder genoemde persoon wilde melden. Dat was goed. Ondertussen kreeg ik van de persoon in kwestie alleen nog maar kwaaie blikken.
Een paar weken later was het zomervakantie en was ik vaak thuis overdag. Ik merkte dat de voordeur nog steeds vaak openstond en dat het dan een komen en gaan van mannen was. Ik ben behoorlijk na�ef, dus toen begon het pas bij mij te dagen: mevrouw was (weer) aan het hoereren. Waarschijnlijk om haar dealer te kunnen betalen.
De stereo ging ook steeds harder, zodat ik 'm ook begon te horen. Maar als we de politie belden, kwam die niet. Op een mooie zomermiddag had madam weer eens besloten dat het wel leuk was om keihard muziek te draaien en daarbij ook nog alle deuren en ramen open te zetten, terwijl haar buren ook niet opgesloten wilden zitten. Het gedreun was zelfs zo erg dat de muis van mijn computer twee verdiepingen hoger meedanste. Dus maar weer de politie gebeld. Daar werd mij verteld dat als ik een uur later nog last had, dat ik dan weer moest bellen. En inderdaad, een uur later stond de volumeknop van de stereo nog op dezelfde stand. Toen wilde men wel een stel agenten sturen, die gelukkig binnen een kwartier op de stoep stonden.
Na dit geval heeft de verhuurder met de wijkagent gepraat, en bij alle volgende keren, want die waren er, stond de polite binnen no time op de stoep.
Maar mevrouw was kennelijk niet helemaal achterlijk, dus om te pesten zette ze vaak de stereo knoerthard en ging vervolgens weg, zodat de politie er niet in kon. Ondertussen deed ze nog een poging mij te bedreigen. Gelukkig gebeurde dat in de portiek, zodat mijn buren het ook hoorden en me te hulp schoten. Natuurlijk meldde ik alles keurig schriftelijk, zodat men ondertussen een heel dossier had. Voor straf mocht ze na dit incident van de stichting die haar begeleidde en die de flat officieel huurde, een week lang haar woning niet in.
Maar dit hielp niet veel. Want kort daarna stond de stereo weer eens te hard en was ze zelf vertrokken. Wij dus weer de politie gebeld. Kennelijk had die er ook genoeg van, want nadat de officier van justitie een machtiging had afgegeven, hebben de agenten de deur opengebroken en de muziek afgezet. Vervolgens moest er natuurlijk een nieuw slot op, zodat mevrouw w��r haar woning niet inkon. Gelukkig heeft de woningbouwvereniging er toen voor kunnen zorgen dat de begeleidende stichting het contract opzegde (anders zouden ze zijn gaan procederen om de huur te be�indigen). En heeft men ervoor gezorgd dat er een nette jongen in de flat kwam.

Waarom ik dit allemaal vertel? Omdat er weer gedonder is. Maar dat komt later wel, want nu ga ik naar bed.
01:45 | | |

17 juni 2005

Keuzes maken

Zo gaan er weekenden voorbij dat er niets gebeurt, zo komt alles tegelijk.

Wel:
Niet:
Voor een keer zal ik blij zijn als het weer maandag is.
17:48 | | |

16 juni 2005

Gala

Gisteravond was het examengala voor alle examenleerlingen en dates en het personeel (met of zonder date). De locatie was een kasteel in de buurt. De meeste meiden in mijn klas waren al maanden van tevoren bezig met hun jurken en dates, dus ik was ondertussen wel nieuwsgierig geworden.
Bij aankomst bij het kasteel was er een heel defil� van de mooiste en vreemdste auto's, want dat hoort er ook bij. Er was van alles: van porsches tot een oude streekbus. Ik ging samen met een collega en haar vriend zette ons af in hun Trabant, dus dat oogstte ook bekijks.
Bij binnenkomst keek ik mijn ogen uit: wat zitten er toch een hoop mooie kinderen bij ons op school. Echt alle meiden waren in galajurk en alle jongens in smoking of rok (zo hoort het!). Het weer werkte ook mee, dus we konden ook fijn buiten zitten. Binnen speelde een lekkere coverband, die werd afgewisseld met een goede dj.
Maar het mooiste van de avond was dat een paar leerlingen tegen me zeiden dat ik de gaafste leraar uit hun examenjaar was. Dus morgen gaan we afspreken om nog een keer uit te gaan.
18:46 | | |

Geslaagd!

Jippie, van de 31 leerlingen in mijn vwo 6 klas zijn er dertig geslaagd. Niemand van de geslaagden had zelfs een onvoldoende voor mijn vak. En die ene die is gezakt, slaagt waarschijnlijk wel na een her in mijn eigen vak. Ze had een tiende punt te weinig. De enige dyslectische leerling had het hoogste cijfer voor het centraal examen Nederlands en het hoogste cijfer op zijn eindlijst. Waarmee weer eens is aangetoond dat je zelfs voor Nederlands goede punten kan halen als je dyslectisch bent. Als je maar werkt.
18:40 | | |

14 juni 2005

Dit gaat te ver

Ik had me nog zo voorgenomen me niet op te winden en niet over treinen en politiek te loggen, maar er moet me nu toch iets van het hart.

Wie denken die lui van ProRail wel dat ze zijn: staken omdat ze 'maar' 2,75 procent loonsverhoging krijgen, terwijl ze 4,75 willen. Juist ja. Er zijn hele beroepsgroepen in overheids- of semi-overheidsdienst die heel wat minder krijgen, zoals het er nu naar uitziet. En weet u wel dat ProRail de organisatie is die voor een groot deel van de NS-vertragingen zorgt? Die club is namelijk verantwoordelijk voor de rails, wissels, seinen, verkeersleiding enzovoort.

En dan zegt de FNV doodleuk dat ik maar een dag vrij moet nemen. Ja daag, ik wil niet dat een vakbond bepaalt wanneer ik vrij moet nemen, als dat �berhaupt al kan als je voor de klas staat.

Kijk, het is natuurlijk ieders goed recht om te staken en dat recht moeten we koesteren. Er zijn heel wat landen waar het niet mag. Ik ben ook lid van een vakbond en als het nodig is, ga ik ook staken. Ik heb in oktober ook op het Museumplein gestaan. Maar kom op zeg, ik vind dit te ver gaan.
21:51 | | |

Eiland

BRANDAAN

Had tenminste een engel, Brandaan,
die hem zei te gaan varen
daar het God gebood.
Dus zijn boot gebouwd en IX jaren
op zoek naar de twee paradijzen
die bestaan boven de aarde.

Terwijl ik niet weet waar te reizen
in het jaar na jaar kleiner
wordend gebied op de kaart
waar het gras niet bloedrood
is, de nieuwe hunnen
nog niet de vrede plunderen
voor hun banale droom.

Nooit uw eiland gevonden, Brandaan,
dat geheel onder water schoot
en dus wel een vis moest zijn
hoewel er een woud op verrees -
en ook nooit uw paradijs.

Maar wel soms haast heilige oorden
waar mijn liefste en ik geen woorden
konden vinden van schroom:

laat licht op de gouden steen
waar de vroegste wet in geploegd staat,
of de boog van de brug in de trage
rivier gespiegeld, de talen
gefluisterd tussen de oevers
van wie elkaar nu vermoorden.

Willem van Toorn

Uit: Johann Lodewyk Marais, Ad Zuiderent, Ons klein en silwerige planeet. Afrikaanse, Nederlandse en Vlaamse gedigte oor die omgewing. Pretoria, 1997
19:46 | | |

Actie!

Red de walvis, doe mee!
08:35 | | |

13 juni 2005

Sandwichspread en Marmite

In mijn klaslokaal hangen heel wat posters met gedichten, afkomstig van Plint. En ook thuis heb ik een mooie raamposter hangen. Vroeger hingen bij mij op school al van die Plintposters. En iedere keer als ik naar de posters in mijn lokaal kijk, moet ik denken aan die ene met het gedichtje van Cees Buddingh':
'Vanochtend na het ontbijt ontdekte ik dat het deksel van een middelgroot potje Marmite (het four ounces net formaat) precies past op een potje Heinz Sandwichspread.�

Wat heb ik daar uren naar zitten kijken en over na zitten denken. Ik wilde het zelf weleens proberen, maar wij hadden thuis geen Marmite omdat niemand dat lustte. Dat doe ik trouwens nog steeds niet en Sandwichspread vind ik ook niet meer zo lekker. De laatste pot heeft een half jaar onaangeroerd in de koelkast gestaan en toen heb ik 'm maar weggegooid (zonde).

Wist je trouwens dat je zeven bladzijden met treffers krijgt als je de woorden 'sandwichspread' en 'marmite' intikt bij Google? En maar vier treffers als je het woord 'Buddingh'' er aan toevoegt? De rest van de treffers met de eerste combinatie geven alleen maar sites waarop recepten staan met beide ingredi�nten.

Als Plint nog eens die poster zou uitbrengen, wat zou ik dan blij zijn. Ik zou hem ook in mijn lokaal hangen en hopen dat leerlingen er net zo over gaan mijmeren. Het geeft niet als ze dan even niet opletten.
18:55 | | |

11 juni 2005

Ben ik nou echt zo lastig?

Weet je wat ik niet begijp? Als je net een winkel hebt geopend en je hebt een klant die door die winkel helemaal enthousiast is geraakt voor de spullen die je verkoopt, maar die nog een hoop te leren heeft op dat gebied, waarom je die klant het gevoel geeft dat die dom is.

Vandaag ging ik weer naar de kralenwinkel om materialen te kopen voor de sieraden bij mijn galajurk (het examengala is volgende week). Maar ja, ik weet nog niet het fijne van sluitinkjes, kettelstaafjes enzovoorts. Dus ik stel een hoop vragen of pak weleens de verkeerde materialen. Is het dan echt nodig om me een blik te geven van 'wat ben jij dom en lastig'? Kijk, als het nou superdruk was, maar ik was zo'n beetje de enige klant.

Mijn fotograaf doet het wat dat betreft een stuk handiger. Die neemt de tijd voor me en weet me zelfs een cursus te verkopen.

Gelukkig zit er in Eindhoven ook een goede kralenwinkel, dus in het vervolg ga ik daar maar heen. Jammer maar helaas voor deze mevrouw. Ik ben benieuwd hoe lang ze het op deze manier uit gaat houden.
18:52 | | |

10 juni 2005

Sprookje

Toen een van mijn vierde klassen vandaag het lokaal binnenkwam, kreeg ik meteen de volgende opmerkingen naar mijn hoofd:

Heeft u een nieuwe rok?
Heeft u een nieuw truitje?
Heeft u nieuwe oorbellen?
Heeft u nieuwe schoenen?
Heeft u nieuwe sokken?

Dat klopte allemaal, op die sokken na, want ik had helegaar geen sokken aan. Dus ik zei:

Ja, de nieuwe sokken van de keizer.

Bleek een deel van de leerlingen niet te begrijpen wat ik bedoelde. Dus ik zei:

Dan vertel ik dat sprookje wel.

Ik moest het uit de krochten van mijn geheugen opdiepen, maar door tijd te rekken tijdens het spreken en allerlei details toe te voegen, lukte het me om het helemaal te vertellen. En ze hingen aan mijn lippen.

De moraal van het verhaal: wie had er ooit gedacht dat kinderen in 4 vwo nog van sprookjes houden? En: misschien moet ik meer verhalen uit mijn hoofd vertellen in plaats van voor te lezen.
19:23 | | |

09 juni 2005

Koutje

Geloof het of niet, ik ben verkouden. En het is nog niet eens mijn eigen stomme schuld. Hadden ze me maar niet in een tochtige hoek moeten zetten tijdens de sportdag van afgelopen dinsdag. En moet het weer eens gaan meewerken. Vandaag was ook al zo'n twijfeldag: binnen in je klaslokaal zweet je weg, terwijl je buiten je jas aanmoet.
19:46 | | |

08 juni 2005

Meer kralen

Ik heb de smaak nu echt te pakken:

Bracelet and earrings

Deze zijn voor mijn moeder, die erg lijkt op te knappen nu ze met dialyse begonnen is.

Vandaag nog even de benodigde tangetjes gekocht, want in Eindhoven fietste ik zowaar ook langs een kralenwinkel. En m'n leerlingen vonden de blauwe oorbellen ook erg leuk.
19:29 | | |

07 juni 2005

Creatief

Ik ben nooit zo creatief geweest. Ik hou ontzettend veel van mooie dingen, maar ik heb altijd het idee dat ik dat niet kan, leuke en mooie dingen maken. Ik heb simpelweg niet de idee�n.
Maar misschien heb ik nu iets gevonden. In een straat waar ik iedere dag doorheen fiets, zit namelijk sinds een paar dagen een kralenwinkeltje. En vandaag besloot ik er eens binnen te stappen. Dat doe ik wel vaker, gewoon binnenlopen bij leuke winkeltjes. En meestal wordt ik daar heel hebberig van en moet ik het gat in mijn hand afdekken. In dit winkeltje echter niet. Bovendien is dit ook iets wat ik kan: leuke kleurtjes en vormpjes uitzoeken en daar een geheel van maken. Omdat ik toch nog een cadeautje voor iemand moest hebben, heb ik meteen de daad bij het woord gevoegd: ik heb een armbandje gemaakt.

Bracelet

En aangezien ik toch bezig was, heb ik ook een paar nieuwe oorbellen voor mezelf in elkaar gefr�beld.

Earrings
16:51 | | |

Vader

DOMINEESDOGTER

My vader, as godsgetuie, het alles gesien
in die glans van die Ongesiene. 'n Droewige saak
op aarde sal in die hemel vergoed word. Sy taak
was die helder opdrag om in te lig en te dien.

Vernaamlik op Sondag. Verder was hy ons vrind
en die vrind van elke ontmoeteling op sy pad.
Hy was, volgens nekrologie�, alom bemind.
Ek kon hom nie volg nie. Ek kon hom nie skat.

Elisabeth Eybers
Uit: Versamelde gedigte. Amsterdam, 1990.
00:18 | | |

06 juni 2005

Lekker origineel

Met een half oog zit ik een beetje tv te kijken: de Musical Awards. Ik ga nooit naar musicals maar zo af en toe vind ik het wel lekker om daar wat van mee te pikken. Eigenlijk is deze show een grote reclame voor wat er in de theaters aan musicalproducties komt, terwijl de producenten zichzelf op de borst kloppen. Maar dat mogen ze van mij.
Wat ze echter niet moeten doen, is net doen alsof ze zo origineel zijn, want werkelijk alles wordt herkauwd of in musicalvorm gegoten. Ik dacht dat we het hoogtepunt wel hadden bereikt toen Brink & Sanders Max Havelaar tot musical bewerkten. Nu gaat men echter nog verder: het leven van Rembrandt wordt bewerkt tot musical "want het was net een musical". Het toppunt is voor mij echter de bewerking van Turks fruit, met Anthonie Kamerling in de mannelijke hoofdrol en een roodharig geverfde actrice als Olga. Kom op zeg, als je zo creatief bent, verzin dan eens zelf een verhaal.
22:23 | | |

Tweede correctie

Terwijl Barbara nog steeds wacht op haar tweede corrector, heeft die van mij gisteren gebeld. Ik had mijn avondeten al uitgesteld omdat een van degenen voor wie ik de tweede correctie deed mij terugbelde en ik vervolgens een uur met haar aan de telefoon zat. Dus het was al half negen toen de goede man belde. Ik gelijk zenuwachtig mijn scorelijst, examenopgaven en nakijkmodel erbij gepakt, want die had ik, chaoot die ik ben, natuurlijk niet klaar liggen. En maar weer het gas onder de pasta en tonijnsaus uitgedraaid. Is het enige wat hij te melden heeft dat hij de vragen en samenvattingen heeft nagekeken en dat ik goede leerlingen met mooie resultaten heb, want hij heeft er niets op aan te merken! Dus binnen vijf minuten kon ik weer verder gaan met koken.

En nu is het afwachten hoe de normering is. Volgende week donderdag weet ik meer.
20:16 | | |

05 juni 2005

Beetje spelen

Sinds een maand heb ik eindelijk een digitale camera, dankzij een gulle verjaardagsgift van mijn oma. En jongens wat ben ik er blij mee. Het is een heel verschil met mijn oude, handmatig in te stellen Nikon spiegelreflex. Mensen hoeven niet meer eeuwen stil te zitten, ik kan meteen zien of de foto gelukt is. En, ik kan nu kiezen of ik automatisch, half-automatisch of volledig handmatig foto's wil nemen. Toegegeven, ik moet nog veel leren. Maar dat is het leuke eraan, ik kan alles bewaren of weggoien, zoals ik het wil. Bovendien ga ik volgende maand nog naar een cursus die ik voor de helft van de prijs mag doen (was een aanbod bij de aankoop van mijn camera). Dus als ik over een half jaar naar China ga, heb ik alles hopelijk volledig onder de knie.

En dit zijn wat resultaten van het spelen met de handmatige instellingen:

Cardamom seeds 1

Coriander seeds 2
16:28 | | |

04 juni 2005

Nieuwe aanwinst

In de bieb is een nieuwe aanwinst geplaatst.
15:35 | | |

03 juni 2005

Beef!

Had ik het twee weken geleden over een rotrepetitie, vandaag was de sfeer wel anders. De dirigent deed erg zijn best bij de moeilijke stukken, en we hebben met band gerepeteerd. De dirigent stond zelfs te swingen! Wat een aardige jongens zijn dat. Serieus repeteren, dingen goed doorlopen, geen kapsones. Gewoon leuk. En nadat we hun dingen gedaan hadden en wij nog even verder gingen met geheel andere koek (Tchaikovsky), bleven ze gewoon staan luisteren i.p.v. lawaaierig hun spullen inpakken en wegwezen. Kortom, ik heb nu wel vertrouwen in het concert.

00:28 | | |

01 juni 2005

Kijken

Vandaag had ik mijn nieuwe schoenen aan en terwijl ik op het perron rondwandelde omdat de trein vertraging had, merkte ik hoe iedereen naar mijn nieuwe schoenen keek!
22:01 | | |

Weer terug

Zo, net terug van het stembureau. Ik vind dat toch maar raar dat stemmen. Ten eerste begrijp ik niet hoe bepaald wordt naar welk stembureau je moet gaan. Bij mij in de straat is namelijk een folkelnieuw bejaardenhuis verrezen met daarin een stembureau, maar ik moest naar een bejaardenhuis een paar straten verder.

Daar aangekomen mijn fiets geparkeerd en naar binnen gewandeld. Eerst moest ik een zaal met sjoelende, kaartende en aapjes (d.w.z. stemmers) kijkende bejaarden door. Gelukkig was het nu geen etenstijd. De vorige keer was ik daar om een uur of een en toen kon je de spruitjes en gaargekookte aardappelen al van verre ruiken.

Toen kwam ik bij het zaaltje waar het stembureau was gevestigd. Er was daar geen stemmer te bekennen, maar er zaten wel vijf mensen die allemaal een aparte functie bleken te hebben. Te weten: een meneer aan wie ik mijn stemkaart moest afgeven en die mijn nummer(!) voorlas aan een mevrouw met een boekwerk aan lijsten voor zich. Zij zocht mijn naam en nummer op in het boekwerk en vroeg of ik de persoon was die bij het nummer hoorde. Maar dat werd verder niet gecontroleerd. En ik had er nog wel aan gedacht om mijn rijbewijs mee te nemen. Die mevrouw zette vervolgens een handtekening of kruisje bij mijn naam en nummer in haar lijst. Ik kreeg een groen nummertje. Dat moest ik geven aan een mevrouw die anderhalve meter verder zat. Zij maakte de computer gereed voor me. En toen mocht ik op het juiste knopje op het scherm drukken en bevestigen. Verder zat er nog een mevrouw of meneer bij stemcomputer nummer twee en een mevrouw aan de zijlijn. Maar misschien hoorde die er niet officieel bij.

Het vreemdste vind ik nog wel is dat altijd wordt bijgehouden of je bent komen stemmen. Zouden die lijsten bewaard worden? En wat wordt er mee gedaan?
20:20 | | |

Bijna vergeten

Was ik toch bijna vergeten dat het vandaag de grote dag van h�t referendum is. Maar ja, na zes uur lesgeven, twee uur vergaderen en overleggen, een stapel nakijkwerk, een hoop gezeur en een bezoek aan een bouwmarkt was ik pas om zeven uur thuis. Het is dat ik langs een stembureau reed, anders zou ik het me nog steeds niet herinnerd hebben. Maar ik ga nu eerst nog een plankje ophangen. Het stembureau is toch tot negen uur open.
19:19 | | |