<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d12937003\x26blogName\x3dMinoes\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLUE\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttps://mienoes.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3dnl_NL\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://mienoes.blogspot.com/\x26vt\x3d1068312443737805648', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Minoes

25 mei 2005

Leerlingen zijn best lief

Vandaag had ik het even niet meer met in de les en ineens kwam alle opgekropte emotie over de toestand met mijn moeder eruit in de les. Ik zette het toch op een janken. En dat in een klas die normaal gesproken heel vervelend kan zijn. Het was helemaal niet mijn bedoeling om er iets over te zeggen, want ik heb door schade en schande geleerd mijn priv�leven zo min mogelijk met mijn leerlingen te delen. Maar iemand maakte een opmerking en ineens begon ik te janken en het hield niet meer op. Dus toen heb ik ze alles verteld: over hoe ik mijn moeder het afgelopen half jaar heb zien aftakelen, hoe ze vrolijk blijft maar ondertussen, hoe bezorgd mijn vader is en over hoe bezorgd ik ben over mijn vader en moeder. Het was even helemaal stil. En ze waren zo lief. Een meisje had gelukkig zelfs zakdoeken voor me. Een jongetje, met wie ik de laatste tijd veel te stellen heb, kwam ineens met een heel verhaal over dat hij zelf ook nierproblemen heeft en daarvoor geopereerd is en nog steeds onder behandeling is.

Daarna zijn we naar de mediatheek gegaan waar we de enige klas waren. De kinderen hebben als engeltjes zitten werken. Ondertussen ging ik even bij een groepje leerlingen zitten dat wat afgezonderd zat en we hadden het er nog over. Ik zei dat ik het heel erg vond hoe ik me had laten gaan, maar zij zeiden dat dat helemaal niet geeft en dat dat toch normaal is. En dat ik dit soort dingen niet moet opkroppen maar moet delen met mijn vrienden. Maar ik ben niet meer zo'n deelder tegenwoordig. Plus mijn beste vriendin, met wie ik alles deel, heeft op dit moment wel genoeg aan haar hoofd met haar eigen sores. Maar een meisje zei dat als haar beste vriendin haar niet vertelt wat er aan de hand is dat ze dan ook verdrietig is, ook al heeft ze zelf genoeg aan haar hoofd. Echt zo lief. Terwijl ik dit schrijf begin ik weer te janken, dit keer over de lieve reactie.

Dus vanavond gelijk M. opgebeld. Helaas is ze niet thuis. Hopelijk belt ze toch snel terug.
19:53

:

Wat een lieve leerlingen heb je. Goed om zo'n mooi verhaal over 'de jeugd van tegenwoordig' te horen. Om wat voor klas ging het?
Blogger ronald k, 20:22  
Het ging om een vwo 4 klas.
Blogger Anne-Lise, 20:25  
Dat lijkt me inderdaad wel 1 van de lastigere klassen. Maar ik heb het nooit van de lerarenkant meegemaakt. Welke vind jij het vervelendst en leukst? Geef je alleen op het VWO les? Mijn simpele geest zegt hoe lager hoe vervelender, maar misschien is het juist wel leuk om wat minder begiftigde kinderen iets te leren. Veel sterkte met je moeder trouwens, het lijkt me inderdaad erg moeilijk.
Blogger ronald k, 20:39  
Dank je wel voor dat laatste.

Ik geef les op havo en vwo. Welke klas het moeilijkst en het makkelijkst is, is moeilijk te zeggen. Veel hangt ook af van de klas zelf. Ik heb dit jaar drie V4-klassen en een is een van mijn leukste en een is een van mijn minst leuke klassen. Daarnaast heb ik dit jaar een heel goede band met mijn V6-klas.
Blogger Anne-Lise, 20:45  
Ooooo, dat is een lieve reactie van je leerlingen. Ik kan me voorstellen dat je er van baalt dat dat op school gebeurt: daar ben ik zelf ook niet blij mee (het is mij namelijk ook een keer gebeurd). Het ligt echter wel aan de klas hoe ze er mee omgaan. In mijn geval een 2 bk (voormalig VBO zeg maar) klas.

Persoonlijk vind ik de lagere stromen de leukste, omdat de kinderen heel spontaan zijn ovet het algemeen. En het is juist de uitdaging om deze kinderen op welke manier dan ook geschiedenis bij te brengen (en dat gaat soms met kunst- en vliegwerk).
Anonymous Barbara, 22:10  
Barbara, ik vind het ontzettend knap dat je zo goed met vmbo-ers overweg kan. Ik heb een jaar aan mavo-leerlingen les gegeven, maar dat was echt geen succes. Maar dat ligt aan mij. Ik heb daar niet het geduld voor en ik wil meer met mijn vak doen.
Blogger Anne-Lise, 22:36  
Dat heb ik dus met bovenbouw Havo-Vwo. Grappig eigenlijk dat mensen zo verschillend tegen leerlingen aankijken.
Voor jou zit de uitdaging misschien wel in het overdragen van veel kennis aan jouw leerlingen, terwijl mijn uitdaging is om geschiedenis aan BK/KT/TL-leerlingen zo te brengen dat ze het leuk vinden (en dat er in elk geval iets blijf hangen).

Zo hebben we (gelukkig) allemaal onze favoriete soort leerlingen!
Anonymous Barbara, 23:14  
Ik herinner me uit mijn eigen middelbare schooltijd dat ik leerkrachten had die zo nu en dan persoonlijker werden dan je zou verwachten. Dat schiep een band, het gaf kleur aan de mensen daar voor het bord. Als leerling vergeet je snel dat een leerkracht ook nog een leven heeft naast het werk (mijn vrouw heeft in het onderwijs gewerkt).

Heel veel sterkte met je moeder! Is er niets aan te doen?
Anonymous jwl, 08:20  
Mijn moeder gaat nu beginnen met dialyse. Hopelijk knapt ze daar van op. Maar een donornier zou pas echt helpen. Maar ja, die zijn zeldzaam. En wij als familie kunnen ook niet helpen omdat ze een bloedgroep heeft (O) die geen van ons heeft.
Blogger Anne-Lise, 09:53  
Wijze leerlingen heb je. Ik merk ook dat ik steeds minder "delerig" ben geworden. Iedereen begint steeds meer zijn eigen leven te leiden en op de een of andere manier wordt dan het contact toch oppervlakkiger. En ja het moet er een keer uit. Ik had het laatst bij een sollicitatiegesprek. Ook fijn.
Anonymous Amiek, 10:04  
Amiek, dat is helemaal naar. Heb je de baan nog gekregen?
Blogger Anne-Lise, 10:15  
Nee, maar dat geeft gelukkig niet...
Anonymous Amiek, 15:51  
is je moeder al op een wachtlijst geplaatst voor transplantatie? of willen de artsen kijken of dialyse haar eigen nieren genoeg rust geven om mogelijk te herstellen?
Anonymous Anoniem, 00:02  
Ze is nu ook op een transplantatiewachtlijst geplaatst. Maar zoals ik al zei, de kans dat er een donornier beschikbaar komt, is erg klein. Haar eigen nieren herstellen waarschijnlijk niet meer.
Blogger Anne-Lise, 00:12  
Havo4 is toch het ergste? Mede door de samenstroom met de MAVO-diploma-halers? Ik kan me nog herinneren dat er een hele tv serie was over HAVO4... (begin jaren 90)
Anonymous Rene Smit, 13:04